İnsan her zaman mutlu olamıyormuş... Bazen mutsuzluğunu iliklerine kadar işlediğini bütün bedeninde hissetmek ve ağlamak...
sabaha kadar bıkmadan usanmadan susmadan ağlamak.. gözunden dökülen her damla yaşta acıyı mutsuzluğu yazdığın satırlara akıtmak... ıslanan satırlarda kendini hesaba çekmek... işte bunların hepsi belkide insanın acizliğidir. Kendimi bağladığım hayallerimin bir anda yıkılması mutsuzlaştırdı beni. kendime yine o meşhur soruyu sordum belkide "neden" diye... o an hayatın bütün şıkları geçti gözümün önünden bütün harfleriyle.
Belkide yaptığım bi hataydı, sonra durup düşündüm doğru cevap için doğru zaman olmalıydı ama şimdi doğru zaman değildi. Boş bıraktığım soruyu "bırak zaman cevaplasın" dedim kendi kendime. çünkü yanlışta yoktu doğruda sadece "gerçek olan" vardı.
Hüzzam makamındayken gönlüm, içimden geçenleri seslendiriyordu adeta bestelercsine. Bütün hüzünlerim.Bir bitişmiydi bu? hayaller bitermiydi? umutlar tükenirmiydi bir anda?... Bir bitişti bu bir son buluş. Ama neyin bitişiydi? yoksa yeni bir başlangıcın bitişimi...
Doğruya birde sevmek vardı değilmi... Hayalleri sevmek, sevdğini sevmek... Aslında sana zoruma gidendenlerden biride bu oldu. Kavuşacağım anı ertelemek...Bugün umut güneşim battı, hava karardı, saat 3'ü buldu, hayata 4 gözle baktığım gözlüklerimi çıkardım artık. Artık hayatı tüm çıplaklığıyla görüyorum. Sevmeyide Üzülmeyide...
Şu an mutsuzum, üzgünüm, hayallerim bir anda yıkıldı, belki adıma yakışmadı yaptıklarım, belki ağladım. Ama sevildiğimi bilerek hayata tutunuyor olmak bana güç verdi. Bugün bitti. güneş battı ama eminim ki kıyamete kadar o Güneş her sabah doğmaya devam edecek...
Ümit...Sadece Ümit....