Konu: KAFESTEKİ KUŞ

[HAYKIRIŞ]

KAFESTEKİ KUŞ


Ben yüreşindeki kafeste kuş.
Yıllardır ben burada sensiz,
Yıllardır aç, susuz…
Beslemedin beni sevgi aşınla.
Hep sensiz,
Hep  yalnızım buralarda.
Artık yetti be gülüm bu kafes hayatı.
Azad et de kurtulayım bu zindandan;
Yeni sevdalara kucak açayım,
Yeni yüreklerde
Yeni kafeslere dalayım…

Biliyorum,
Ta başından açıktı kafesin kapaşı
Ve sen bilerek aç, susuz bıraktın yıllarca.
Yine biliyorum ki,
İstemiyordun seni sevmemi.
İnsan vatanını terk eder mi gülüm?
Ve bilesin ki benim vatanım sendin,
Yüreşimdin,
Her şeyimdin…

Senin yüreşinden çıkınca
Başka yüreklerde yaşar mıyım sandın?
Anlamadın sen beni gülüm,
Anlamadın…
Aç  da olsam, sus da kalsam
Senin yüreşinde olmak yeterdi bana.
Serseler önüme dünya nimetlerini
Sandıklar dolusu getirseler bütün ziynetleri
Seni bırakıp da boşluşa koşar mıyım sandın?

Azad et beni dedim ya
İnanma, güvenme bu sözüme.
Düşün ki;
Kelepçesiz mahkumum ben.
Kaçmıyorum artık açık kapılardan,
Kelepçemi kendim vurdum yüreşime.
Acı da olsa,
Izdırap da olsa
Bil ki seni çok seviyorum…



FATİH İYİDOĞAN